Familiefeesten

Gisteren voor de eerste keer in 25 jaar nog eens naar mijn familie langs moederskant op bezoek geweest in het verre Limburg. Eerst naar het 50 jarig huwelijksfeest van de zus van moeder W en later nog afgezakt naar de 50ste verjaardag van een aangetrouwde neef.
Véél neven en nichten en tantes en nonkels terug gezien, veel gebabbeld en gedanst (en gedronken).
Eén sfeerbeeldje:

 Kleuterperikelen - part II

Had ik al verteld dat ik mijn eerste schooldag in de kleuterschool ben gaan lopen?

Maar naast mijn ontsnappingspoging heb ik nog een paar rare momenten gekend:

Tijdens één of andere gelegenheid kregen alle kleuters een Napoleonbol (u kent ze wel: die gele, zure, grote ronde bollen in een doorschijnend papiertje). Ik was natuurlijk diegene die na 10 seconden mijn bol inslikte. Wat natuurlijk niet lukt, een kinderkeelgat is daar iets te klein voor. Kortom, die bol zat muurvast in mijn keel. Wat niet alleen bijzonder pijnlijk is maar ook wat moeilijk ademt. Gelukkig had ik een juf die me direct op de rug begon te kloppen en, toen dat niets hielp, me volgoot met warme thee totdat die bol genoeg gesmolten was om in één ruk mijn maag binnen te vallen. Ze hadden toen nog niet van de Heimlichmanoeuvre gehoord.

Ik had, naast het inslikken van grote voorwerpen, ook de neiging om altijd op de achterpoten van mijn stoeltje te balanceren. Vooral toen de juf heel geconcentreerd een verhaaltje voorlas. Op een bepaalde moment ben ik achteruit gekukkeld en met mijn hoofd op de rand van chauffage terecht gekomen. Juf boos en ik beduusd, verder niks aan de hand. Tot ik thuis kwam en mijn moeder constateerde dat mijn haar achter op mijn hoofd nogal plakkerig aanvoelde. Bloed! Overal bloed! Een gat in mijn kop had ervoor gezorgd dat heel mijn haar, mijn marcelleke en mijn onderbroek onder het bloed zaten. En ´t gekke is dat ik daar niks van gemerkt had, daarvoor deed mijn kop te veel pijn... Vader W. heeft mij onder zijn arm meegenomen naar de kleuterschool en me daar op het bureau van de directrice gezet: "Zo komt mijn zoon terug van ´t school! Hoe kan da? Hoe komt da? En wat gaat gij daaraan doen?" Of iets in dien aard moet hij gezegd hebben. Tot op de dag van vandaag heb ik nog altijd een wreed klein kaal plekje op mijn achterhoofd - dat gelukkig verborgen blijft onder mijn weelderige haarbos.

Op de speelplaats van de kleuterschool stonden een paar rode plastieken traktorrekes met pedalen - om de beurt mochten de kleuters daarmee rond de zandbak scheuren. Ik niet - nooit geweten waarom, maar ik heb nooit op zo´n ding mogen rondcrossen. Tot de dag van vandaag wil ik me nog altijd zo ééntje kopen om eens een toerke mee te doen.

Eén van de kleuters had lang haar - niks speciaals in de jaren zestig maar ik wist niet of het nu een jongen of een meisje was. En ik wou en ik moest dat weten. Op een dag staat die kleuter naast mij in het urinoir te plassen. Ik heb me in alle bochten gewrongen om te zien of die nu een piemel had of niet (maar ´k heb niks gezien). Het feit dat hij 1) in een urinoir stond en 2) rechtstaand kon plassen was toen voor mij nog niet genoeg bewijs dat hij daadwerkelijk een jongen was.

 Vraagstukje

Bert zit in het vierde leerjaar en moet leren vraagstukken oplossen. Af en toe moet ik er zelf één bedenken zodat hij wat extra kan oefenen. Hier eentje van mij:

Papa gaat op café van half negen tot elf uur. Hij moet tien minuten vroeger daar zijn om pintjes klaar te zetten. Op het einde moet hij nog 10 minuten blijven om de glazen af te wassen. Hij rijdt met de fiets naar het café en doet daar een kwartiertje over.
Wanneer moet hij thuis vertrekken en wanneer komt hij terug thuis?

 The fight for the lollipop

 Beach Trophy

(c) Philippe Van Den Panhuyzen

 Vrijheid

Onlangs op de radio iets gehoord over vrijheid van dieren in dierentuinen - ´k had wat te laat ingeschakeld om helemaal mee te zijn en heb dus maar een klein fragmentje gehoord.
De dame haalde aan dat elke arend toch wel eens zijn vleugels echt moet hebben kunnen gebruiken en ze vroeg zich af hoeveel rondjes een olifant moest stappen om één kilometer in zijn poten te hebben. ´k Werd er zo waar stil van...
Ze heeft gelijk: dierentuinen zijn eigenlijk gevangenissen die weliswaar goed werk leveren: opvoedkundig en qua uitsterving en zo maar toch.
Maar, trek nu even de lijn door naar de mens: zijn wij dan vrij? En, euh, wat is vrijheid eigenlijk?
Van uit filosofisch oogpunt bekeken is vrijheid een concept rond een aantal kernvragen zoals "Waartoe is de mens vrij?" en "Bestaat menselijke vrijheid?". Vanuit sociologisch standpunt wordt vrijheid meestal gezien als de mogelijkheid om te doen en te laten wat men wil terwijl een ander dat ook kan. Van Dale omschrijft vrijheid dan weer als het vrij en onafhankelijk zijn.
Kortom, wij zijn ook niet vrij. Ik toch al zeker niet en ik ken niemand in mijn directe omgeving die écht vrij is. We hebben allemaal verantwoordelijkheden en we zijn allemaal afhankelijk van iets of iemand of iemand anders is afhankelijk van ons, niemand van ons kan doen en laten wat hij wil - overal zijn regels en reglementen, wetten en decreten die ons verplichten niet-vrij te zijn.

Maar wat ons onderscheidt van de dieren (en correct me if I´m wrong) is dat onze geest vrij is. In mijn doen word ik gelimiteerd, in mijn denken niet en zeker niet in mijn dromen.