The cloud

Meer en meer begin ik te beseffen dat content (foto´s, documenten, you name it) eigenlijk niet thuis horen op een stand alone pc. Of nog erger: verspreid over verschillende pc´s die amper met elkaar kunnen communiceren (shit, die notebook staat niet aan en daar staan mijn documenten op - oeps, eerst mijn externe harde schijf in gang stampen vooraleer ik aan mijn foto´s kan - op welke pc had ik nu weer die brief geschreven??).

Maar wel elke pc (hier thuis) kan direct aan het internet by default! Dus probeer ik zoveel mogelijk in the cloud te werken, zo zet ik alle documenten die ik aanmaak of inscan direct in Google Documents. Geen zorgen meer met backups, onthouden van locaties of pc´s waar documenten op staan, geen harde schijven meer moeten aankopen - alles staat netjes op het almachtige net.

Zijn hier geen nadelen aan? Uiteraard wel - het staat, in mijn ogen, nog in de kinderschoenen:  

1. grootste nadeel is snelheid - eender welke harde schijf is zillioenen keren sneller dan de pijplijn naar de catacomben van mijn provider waarover mijn bitjes surfen - vooral voor grote bestanden (films, foto´s) is dit een nadeel
2. ik krijg maar een beetje bandbreedte bij mijn abonnement - eenmaal dit opgesoupeerd is dien ik braaf te wachten tot de maand voorbij is of dien ik bandbreedte bij te kopen
3. online applicaties stellen weinig voor ten overstaan van applicaties die je braafjes op je pc hebt geïnstalleerd - maar hier komt vrij snel verandering denk ik al is het rechtstreeks gerelateerd met puntjes 1) en 2).

1. beveiliging - ben ik echt 100% zeker dat niemand aan mijn online content kan??
2. wat als mijn geliefde content opslagplaats plots beslist de stekker uit te trekken? Zo zijn er in het verleden al genoeg voorbeelden geweest (zie Flickr, die zonder boeh of bah van meerdere personen alles verwijderde)

 Was machine

Nee, geen tikfout: onze wasmachine was een machine - nu is het een dood voorwerp. Woensdag belde de minister van financiën me op met de ludieke boodschap dat het water niet meer wegliep. Het duurde even voor ik door had over welk water het ging. īs Avonds, na een zware werkdag, direct gaan kijken. Het water was nog niet weggelopen, het stond me rustig aan te staren door het kijkglas van onze wasmathilde - kleurige onderbroeken zwommen er in rond, halfgewassen en nog kleddernat.

Machine aangezet - programma pompen maar īt werd eerder verzuipen - mathilde vertikte het om ook maar iets weg te pompen. Mijn parate wasmathilde kennis uit de catacomben van mijn brein gepleurd en tot de conclusie gekomen dat de filter wel eens verstopt zou kunnen zijn.

Al eens een filter losgeschroefd van een wasmachine waarin een paar tientallen liters zeepwater zitten? Een kleine tsunami overspoelde de garagevloer en zocht direct zijn toevlucht onder droogkast, koelkast en andere plaatsen waar je niet aan kan. Als een gek heb ik het water naar buiten getrokken - met een aftrekker of hoe heet dat in het proper Nederlands?

Kortom, na een kwartier dweilen was onze mathilde leeg - natte was niet inbegrepen. En wat moet je doen met natte was vol zeepsop? Juist, eerst spoelen voor dat je zwiert. Filter terug vastgeschroefd, programma spoelen gekozen en met lede ogen het machien terug vol water zien lopen. Afpompen was weer een manueel proces - de garage zal nu wel proper zijn...

Zwieren lukte ook nog, en bij dat proces komt er ook nog fameus wat water vrij. Daarna kon de propere was in de droogkast gesmeten worden en kon ik verder dweilen.

Nu maar hopen dat de reparateur onze mathilde kan repareren, want 4 tot 6 keer per week een garage uit dweilen is geen leuk vooruitzicht.

 Werner goes strobis - part II

Lees eerst even deel I om mee te zijn!

Gisteren zijn mijn radio triggers (de Yongnuo RF-602) aangekomen - de vriendelijke postbode had ze al 2x maal aangeboden maar zoals gewoonlijk was er niemand thuis. Dus maar zelf even gaan afhalen in het lokale postkantoor.

Het pakketje had de verre tocht uit Hong Kong goed overleefd - ze zijn wel meer dan een maand onderweg geweest, maar dat vond ik geen probleem.

Direct uitgepakt en uitgetest: ze werken vlekkeloos. Zendertje gemonteerd op mijn ouwe getrouwe Canon Eos 400D en de receiver op mijn Canon 380EX flash. Waarbij ik al op voorhand wist dat dit niet goed ging werken - niet dat het aan de triggers ligt, zij werken vlekkeloos - maar mijn flash kan ik niet handmatig instellen. Dus dat ding genereert bliksemlicht, hard en genadeloos wit licht dat niet te temmen valt of ik moet handmatig mijn fotomathilde onderbelichten. Spelen met DOF zit er dan niet meer bij.

Volgende opdracht: zoek een goedkope, manueel instelbare flits. Via deze link krijg je een overzicht over werkbare flashes en kijk, er staat toch wel een toestelletje tussen dat bij mijn lokale fotoboer net nu tweedehands wordt aangeboden.

De Nikon SB-24 gaat mijn strobist kit vervoegen - een klein, degelijk werkpaardje dat alle toeters en bellen heeft die ik nodig heb. Straks gaan ophalen en vanavond uittesten - het kwijl staat me al op de lippen...

Yep, yep, Canon en Nikon gaan hand in hand samen werken om mij, hopelijk, te voorzien van fantastische foto´s.

En voor je het weet zal ik op zoek gaan naar nog een extra triggertje en flash en wat paraplu´s en statieven en bungee balls :)

 īt mag gezegd worden

Als iets goed is of goed verloopt mag het ook wel eens gezegd worden!

Maureen had vorig jaar een Dell Inspiron 1545 notebook gekocht van haar spaargeld - jaren en jaren had ze er voor gespaard en met een kleine toelage van ons kon ze īm kopen.

Sindsdien is ze verslaafd aan Netlog en MSN en Paint en wat nog meer...

Maar sinds een drietal weken wou haar toetsenbord niet meer mee. De "o"-toets leidde een eigen leven en daardoor kon ze niet meer chatten met haar vriendinnen. īt Enige dat ze nog kon zeggen was "ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo". Niet echt boeiend...

Dus Dell gebeld want de garantie was nog niet op. Eerst zelf van alles geprobeerd - tot en met een bootable Linux versie om uit te sluiten dat het een Windows fout was.

Het was wel degelijk een kapot toetsenbord en vervanging was de enigste optie.
Na een paar telefoontjes - waarbij Dell me zelf ook nog opbelde om me verder te helpen - werd spontaan een nieuw toetsenbord opgestuurd.
Dank zij een goeie website van Dell Service was het vervangen een kleintje. Al moet ik toegeven dat ik er met klamme handjes aan begon, er kan zoveel mislopen als het interne hart van een notebook open ligt.

Maar īt is gelukt en nu snort haar notebookje weer als voorheen.