Na weken en maanden van zwoegen en zweten hebben Bert & Maureen met succes hun schooljaar beëindigd. Maureen gaat het 3e jaar ASO Wetenschappen volgen in het Duffelse en Bert start zijn laatste lagere schooljaar in het Kontichse. Weer een jaar dat schijnbaar voorbij gevlogen is maar dat nu schoon kan afgesloten worden met, hopelijk, een plezante vakantie. De plannen zijn gesmeed, vrienden en vriendinnen staan klaar om mee te genieten van veel vrije tijd waarin niks moet en (bijna) alles mag... Volgend schooljaar dat gelukkig nog ver weg is, is toch al gemarkeerd in Google calendar met boekenverkoop en de eerste vrije halve dag.
Elke keer (maar dan ook elke keer) als we aan tafel willen gaan, moeten we alle moeite van de wereld doen om Maureen te roepen. Onderaan de trap staan tieren helpt niet. Een sms sturen ook niet, bellen op haar gsm? Ze neemt niet op... Dus spurt ik de trap op, smijt haar deur open (na beleefd aangeklopt te hebben, een veertienjarige heeft recht op privacy) en zeg "Maureen" voor ik verder kan, antwoordt zij vanuit haar bed (en verstopt achter een leesboek): "Maureen is momenteel niet bereikbaar, spreek een bericht in na de bieptoon, BIEP"
Bert zit in het vierde leerjaar en moet leren vraagstukken oplossen. Af en toe moet ik er zelf één bedenken zodat hij wat extra kan oefenen. Hier eentje van mij:
Papa gaat op café van half negen tot elf uur. Hij moet tien minuten vroeger daar zijn om pintjes klaar te zetten. Op het einde moet hij nog 10 minuten blijven om de glazen af te wassen. Hij rijdt met de fiets naar het café en doet daar een kwartiertje over. Wanneer moet hij thuis vertrekken en wanneer komt hij terug thuis?
Maureen rijdt elke dag, door weer en wind (dwars door alles heen), 14 km naar school en terug op een spiksplinternieuwe fiets uit den Decathlon. Zij sleurt elke dag een boekentas van 2 ton mee op de bagagedrager - dat fietske ziet dus af. Gisteren had ze platten band, de 2e keer op een maand tijd. Niet erg als ik in de buurt ben want ik smijt haar fiets redelijk makkelijk in mijn koffer, iets erger als de minister van financiën haar moet gaan oppikken met de prutsmobiel. Een volwassen fiets in de koffer van een 17 jaar oud Toyota Starletje frommelen is niet evident. Gelukkig had ze het voorwiel er uit gehaald en kreeg ze de hulp van een bereidwillige jongeman (waarvoor dank). De vorige keer was ik zo slim om al een paar reserve binnenbanden aan te kopen, uiteraard in den Decathlon want de maat van wielen van die fietsen is blijkbaar geen standaard - of wel maar dan is de aanduiding van die maat zo cryptisch omschreven dat ik ze nergens anders vind. Geen paniek dus: 3 reserve banden voorhanden, een hele set plakgerief vers van de winkel en tijd zat om er in te vliegen. Ware het niet dat van die 3 banden ik er al één gebruikt had en dat die 2 andere gewoon kapot uit het doosje kwamen. Eén met afgescheurde soepap en de andere met een defecte soepap (ventieltje voor de Nederlandstaligen) - uiteraard ben ik mijn aankoopbonneke kwijt, wie houdt dat nu bij voor een aankoop van een paar euro?? Dus plakgerief bovengehaald, gereedschapskoffer en emmer water klaar gezet, mouwen opgestroopt en fiets ondersteboven gezet. Eerste les: kijk eerst een kwartier rustig na hoe alles ineen steekt. Een fiets met versnellingen en trommelrem vergt wat vijswerk om het wiel er uit te krijgen. En ja, ik repareer liever een band als het wiel er uit is. Zelfs fotookes getrokken met mijn fotomathilde van dat trommelrem gedoe om achteraf te zien hoe alles exact in elkaar steekt. Tweede les: doe het rustig aan, schenkt u eerst een goeie trippel in, adem diep in en uit en vlieg er dan in. Binnen de 5 minuten stond het wiel gedemonteerd te wachten op verdere verwerking. Nog eens 5 minuten later had ik de binnenband eruit, opgeblazen en door mijn emmer water gehaald. Fit gelokaliseerd! Plakgerief gebruikt - band gekontroleerd: nog een scheurtje. Kortom na 2 rustinnekes, een slok trippel en een sigaretje was de band gerepareerd. Tijd voor de montage en dat lukte redelijk goed, totdat ik de trommelrem vastvees. Iets te veel van mijn ontembare kracht gebruikt blijkbaar, want ik had een vijs zot gedraaid. Niet meer los te krijgen... Geen paniek: band is gerepareerd en die vijs zou ik van ´t weekend wel vervangen... Totdat bleek dat er toch nog ergens een fitje zat en de band binnen de minuut weer plat stond. Deze keer kreeg ik het wiel er niet uit (ah nee, die trommelrem gaat niet meer los) en begon de tijd te dringen want Bert moest afgehaald worden van de voetbaltraining. Dus maar besloten om, terwijl het wiel nog in de fiets steekt, de binnenband er uit te slopen en die fit alzo nog te repareren. Wat gelukkig nog lukte ook.
Dus: 3 rustinnekes, 1 trippel van Chimay, 2 sigaretten en 1 kapotte vijs verder is de fiets gerepareerd en kan ik beginnen brainstormen over het verwijderen en vervangen van die kapotte vijs. Wat zo rap mogelijk moet gebeuren want de volgende keer (daar kan je vergif opnemen) heeft ze platten band 5 minuten voor ze moet vertrekken en krijg ik dat wiel er niet uit als ik de binnenband moet vervangen...
En ja, een handiger persoon doet dat binnen de 3 minuten enkel gebruik makend van zijn vals gebit en een nylonkous maar ik ben niet handig - of wist u dat nog niet?
Stillekes aan is ze aan het veranderen van een kind in een puber om uiteindelijk vrouw te worden. Af en toe gedraagt ze zich zéér volwassen om wat later terug te vallen in kinderlijk gedrag. Onvoorspelbaar zoals elke vrouw, dartel zoals elk meisje.
Morgen wordt Bert 10 jaar - 10 jaar die zijn voorbij gevlogen en waarvan heelder fragmenten niet meer helder in mijn memorie zitten. ´t Gaat rap, véél te rap. Maar vandaag was zijn vrienden-feest. Met een achttal van zijn beste moaten zijn we gaan zwemmen in de Waterperels in Lier. Een subtropisch zwembad met waterglijbaan en golfslagbad en nog meer leuks. Gevolgd door pannekoeken en ijs. ´t Was plezant - 10 jaar is een toffe leeftijd met veel plezier en échte vriendschappen.
In Casa Wattenbergh hebben we een strikte rolverdeling wat schoolse opvoeding betreft: de
minister van financiën ontfermt zich over alle zachte vakken (taal,
godsdienst, ...) en ik zelve hou me bezig met de harde
wetenschappelijke vakken (wiskunde, biologie, ...). Vooral wiskunde
vind ik plezant: ´k heb het eigenlijk nooit zelf graag gedaan totdat ik
in mijn ingenieursjaren plots het licht zag en begreep waarvoor alles
diende en hoe je dat praktisch kon toepassen. Sindsdien vind ik
wiskunde tof.
Nu M. in haar eerste middelbaar zit en thuis komt
met algebraische en meetkundige problemen, kan ik mij weer volop
uitleven - leve de supplementaire hoeken, hoera voor het axioma van Euclides, ik zelf ben fan van de Natuurlijke getallen :) En
B. krijgt in het vierde leerjaar ook al leuke problemen mee naar huis:
vraagstukken en geldsommen en nog meer leuke dingen waar ik mij graag
in uitleef en waar ik met plezier hen probeer te begeleiden en ze te
laten inzien dat het geen saaie kost is maar écht plezant. Al zal dat
niet altijd lukken, peins ik.
Gisteren de lokale speelgoedwinkel binnen gestapt om eens te informeren en daar hadden ze één of andere speciale versie van de Xbox 360 binnen met meer toeters en bellen en extra spellekes. Dus, na overleg met de Minister van Financiën, ging ik deze kopen.
Dame achter de toonbank verdwijnt in het magazijn en komt na 10 minuten terug met de goedkoopste versie en de gratis spellekes die ze me wil aansmeren.
"Ja meneer, dat modelleke hebben we niet meer binnen, maar u krijgt deze met de spellekes voor dezelfde prijs"
"Euh, daar zit veel minder in en u vraagt mij de prijs van dat duurder model?".
Soit, na even overleggen met de winkelchef krijg ik een nog duurder model met gratis spellekes en extra korting voor de prijs die origineel geafficheerd stond. Kortom, ik denk dat ik een euro of 90 winst heb gemaakt :)
Thuis gekomen moesten we toch eventjes testen of alles werkt naar behoren. Stel dat dienixbox kapot is en we merken dat pas na kerstmis??
Kortom, Bert in alle staten (normaal was hij naar de voetbaltraining maar die ging niet door)...
Doos uitgepakt (boy dienixbox weegt veel in vergelijking met mijn Sega Dreamcast), 207 verschillende kabels aangetroffen, een transformator waar een gezonde locomotief van de NMBS mee vooruit kan en de handleidingen.
Normaal gezien wijst alles zich zelf wat uit maar als het op dinges-op-den-televies-aansluiten komt en dan vooral met voor mij exotische kabels met 9 aansluitingen, dan lees ik toch liever efkes de handleiding.
Alles aangesloten, pries in īt stopcontact, batterijen in dat joystickachtig geval gepleurd en xbox aangezet.
"Wow" daīs mijn eerste reactie, wat een scherp beeld (ok hij is in HD modus - of hoe heet dat - aangesloten en dat scheelt!).
Spellekesschijf (Kung Fu Panda) opgestart en steil achterover gevallen (Bert ook). Die beeldkwaliteit is énorm, eigenlijk beter dan de film zelf.
Na vijf minuten alles terug ingepakt (ah ja, īt is een kado voor Sint of Kerst daar zijn we nog niet uit). Na 10 minuten alles terug uitgepakt want ik was vergeten de serienummer te noteren om de korting op te vragen bij Microsoft.
En nu? Nu staat er een grote zware kado in casa Wattenbergh te blinken en telt Bert de dagen af totdat hij er op kan spelen.
En ik? Euh, ik speel mee - uiteraard! Alleen nog zoīn tweede speelstickgeval op de kop tikken.
Verrassing alom. Mijn lieftallige eega (verder Minister van Financiën genoemd) wist me langs neus en lippen te vertellen dat het toch wel eens goed idee zou zijn om Bert voor zijn Sint, Kerst, Nieuwjaar, verjaardag en alle volgende feesten gedurende de volgende 5 jaar een Xbox te geven. Ik viel van mijn stoel van ´t verschieten en kwam halverwege de grond Bert tegen die dezelfde emotie vertoonde. De minister van financiën is immers tegen alle beeldbuisgebruik: tv, computer, gsm da´s allemaal niet goed en gezond en kinderen moeten buiten spelen en creatief het behangpapier vol schilderen en slijk naar elkaar gooien. Nenixbox - het zindert nog na in mijn oren. Er komt een Xbox in Casa Wattenbergh...
Soit, Bert in de zevende hemel duikt tussen het oud papier op zoek naar alle reclamefolderkes die hij maar kan vinden en hij loopt nu al dagen rond met uitgescheurde xboxen-op-papier. Hij weet perfect in welke winkel de meeste korting wordt gegeven, kent zelfs de adressen van buiten en vraagt 6 keer per dag op welke dag nu weeral de sint en de kerstman langskomen. ´k Ben eens benieuwd naar dienixbox.
De grote vakantie zit er weer op - voorbij gevlogen als het ware.
Soit, Bert en Maureen moeten opnieuw naar school. Voor Bert (die naar het vierde studiejaar gaat in de Sint-Montfortschool) een kleine aanpassing, hij verandert immers van gebouw. Het Sint-Montfort is namelijk opgedeeld in 2 delen: één voor de kleuters en 1e, 2e en 3e leerjaar en een ander deel voor het 4e, 5e en 6e leerjaar. Bert zit dus vanaf vandaag tussen de grote kinderen en daar hoort hij thuis. Met zijn 1m55 liep hij wat te veel in de weg van dat klein grut.
Maureen stond een grote aanpassing te wachten: zij vertrok voor de eerste keer naar haar nieuwe school: het Sint-Norbertus (de Snor voor de vrienden) in Duffel om aan het middelbaar te beginnen. 7km met de fiets heen en 7km terug, samen met een tros vriendinnen. En ze kregen al direct een halve dag vrijaf (om te bekomen van de emoties??). Ze was nog niet goed thuis of ze vroeg al of ze met haar vriendinnen en oudere zussen naar de cinema mocht in Antwerpen met de trein. Ze worden te rap groot, meneer & mevrouw :(
īs Avonds was er al huiswerk, niet voor de kids maar voor de ouders: boeken kaften, zillioenen formulieren invullen en ondertekenen, turngerief klaarleggen, boterhammen dozen preparen en, vooral, de mannen op tijd in bed krijgen.
Vandaag zijn Greetje en Maureen Bert gaan afhalen van zijn scoutskamp. Brieven was hij vergeten te schrijven maar hij had zich geamuseerd (aan de berg vuile was en zijn snoet te zien). īk Had al efkes van opīt werk gebeld om eens te horen hoe het was en hij klonk héél goed (blij dat ik īm nog eens hoorde). Nu (des avonds) komt er geen pap meer uit. Een klein beetje heel moe!
Afgelopen vrijdag met Maureen eens naar de cinema geweest - kwestie van quality time te besteden aan de dochter nu dat zoonlief op kamp is. Zij mocht een film kiezen, ik betaalde voor de cinema, de popcorn, het drankje en de parking.
īt Was al een jaar (of meer) geleden dat we dat nog eens gedaan hadden, en als het mij betreft zal het nog héél lang duren vooraleer ik nog eens een voet in zoīn stinked hol zet.
Maar eerst de feiten: om zeker te zijn van plaatsen (īt was immers de première) had ik ticketten aangekocht via internet - handig want dan moet je niet aanschuiven. īt Kost alleen een euro extra ?! Eenmaal ons ros geparkeerd in een ondergrondse stal bij de andere rossen, teenden we naar de inkom - waar géén kat stond. 7 uur īs avonds op een vrijdagavond en 3 man en de obligatoire paardekop stond aan te schuiven. īk Ben meer tijd kwijtgespeeld met uit te vinden waar ik in godsnaam mijn ticketten uit welk machien moest halen, dan dat ik gewoon aan de kassa had aangeschoven - īt is nog goedkoper ook. Dan mijn vaderplichten vervuld en een cola (voor mij), een fruitsap en een emmer popcorn (voor Maureen) aangeschafd. Achtennenhalveneuro jawel 8,5€. Maar allez kom, we gaan niet elke dag naar de cinema (OMDAT WE DAT NIET WILLEN BETALEN!!). Soit, de film was goed, Maureen heeft zich geamuseerd en ik was nog eens 2x 40cent kwijt aan de wc-madam. Na de film terug ons ros uit de stal gaan halen. Kat-ching - nog eens 6,80€ kwijt.
Kortom: 17,4€ voor de cinema + 8,5€ voor food&drinks + 0,8€ voor de wc + 6,8€ voor de parking = 33,5€ (of daaromtrent) voor 2 man.
Volgende keer koop ik die film wel als hij in de Makro in de bakken van 2€ ligt.
Vandaag vertrekt Bert op kamp met de scouts - 7 dagen lang gaan ravotten met zijn beste maten in de bossen in en om Balen. En zoals voorzien - eenmaal aangekomen neemt hij zelfs de tijd niet meer om afscheid te nemen. Eens benieuwd hoe we hem volgende week gaan aantreffen, hopelijk steendood kapot, veel vuile kleren en een smile op zijn snoet. Grote vraag? Gaat Bert een brief schrijven of heeft hij daar, hopelijk, geen tijd voor...
De laatste match van het officiele seizoen werd gisteren gespeeld - op een woensdag avond ipv zaterdag omdat de tegenpartij OLVE dan niet kon. Zowel OLVE als VDP Sport spelen in witte tenues en dat zou wel eens wat voor verwarring kunnen zorgen. Gelukkig had Luc (trainer van VDP) nog rode kleedjes bij en kon de match beginnen. Enfin, nadat we 20 minuten voor de poort van OLVE hadden staan schilderen want niemand had de juiste sleutel bij.
OLVE speelde heel georganiseerd, VDP deed wat aan "zwermvoetbal" en voor ze het wisten had VDP een doelpunt binnen. Wat later gevolgd door een tweede.
Na de rust heeft VDP zich goed herpakt en scoorden ze 2-1, helaas bleek dit de spelers van OLVE alleen maar meer op te jutten want voor we het goed en wel beseften was het 3-1.
Al bij al een goeie match ondanks dat er veel van de tegenspelers letterlijk in het stof hebben moeten bijten. Spelers van VDP blijven precies beter recht staan (vorige match tegen Nieuw Stabroek lag de helft van die ploeg ook geregeld op de grond).
Maureen is terug van haar Papaka. 5 dagen niet gewassen want er was geen water ?! (buiten 10cm sneeuw en 4 dagen regen maar soit). Stinkend naar ´t kampvuur en een berg vuile was om u tegen te zeggen.
Maar ze hebben zich geamuseerd met nachtspelen en eten pikken van de andere scoutsgroepen die in de buurt lagen en sjorren en spaghetti koken en ...
Ze geraakte niet uitgetaterd en dat hebben we gemist de laatste dagen: Maureen´s getater en gelach.
Deze morgen is Maureen vertrokken op Papaka (Paas Patrouille Kamp).
Gepakt en gezakt en voorzien van 2 slaapzakken, een extra fleece deken,
12 dikke truien en ditto ondergoed. Want die scouts gaan niet logeren
in een driesterren hotel maar in tenten.
Tenten die ze zelf nog moesten opzetten, om daarna nog hout te gaan sprokkelen vooraleer ze konden gaan koken.
En dat terwijl het de koudste en witste pasen in de afgelopen 51 jaar is.
Ik ben benieuwd in welke staat we ze vrijdag gaan terug zien...
Nog enkele zaken die verplicht mee te nemen waren:
kruis
mariabeeldje
christiaans sportgerief
heilig water
´t Zal er wel braaf aan toe gaan zekers met al die attributen?
En vermits wij zo christelijk zijn als Osama Bin Laden of de Dalai Lama moest ik dus nog eerst zelf een kruis in elkaar timmeren en is Greet op een rommelmarkt een plastieken maria-uit-lourdes gaan kopen voor nenalveneuro.
Gisteren in de ijskou het eerste tornooi bijgewoond (had ik al gezegd dat het ijskou was??). Donkere luchten voorspelden niet veel goeds en af en toe viel er, buiten een plensbui, ook nog wat wit ijsprut uit den hemel. Kortom ideale omstandigheden voor een hele middag te vertoeven.
De pupillen van VDP moesten opdraven tijdens 4 matchen van 15 minuten zonder rust, op een slijkveld waar de bal geen meter vooruit ging, waar spelers spontaan in bleven steken (en omvielen) en waar de supporters langs de kant niet dierven stampvoeten van de kou omdat de schrik er te veel in zat dat je daarna een takelwagen nodig had om je uit de prut te komen sleuren.
Eerste match tegen Vlug Vooruit (de organiserende ploeg) werd mooi gewonnen door VDP met 2-0. Snel gespeeld en vooral goed samengespeeld.
Na een uur (gevuld met pintjes, hamburgers, frietjes, tateren, ravotten en vooral schuilen) kreeg VDP zijn eerste (maar vooral laatste) nederlaag te verwerken tegen Driehoek (VDP - Driehoek : 0 - 1).
Voorlaatste match Oxaco - VDP won VDP met gemak met 0 - 2 (met een schitterende goal van onzen Bert en een afmaker van Jorn).
De sfeer zat er goed in toen ze de laatste match tegen Simikos aanvingen. Langs de kant stonden de ouders van beide ploegen amikaal te verbroederen en hun keel schor te brullen. VDP probeerde langs alle kanten aan te vallen en te scoren maar het keepertje (zeg maar de keeper) van Simikos stond bij elke doelpoging als een rots in de branding - voor die jongen is nog een carierre weggelegd!
Uiteindelijke score: 1-1 - iedereen content want het was één van de spannendste matchen van het tornooi.
Conclusie: VDP had 2 matchen gewonnen (2x3 punten), 1 match gelijk gespeeld (1 punt) en 1 match verloren (0 punten) - identiek dezelfde score als Simikos en nipt onder Driehoek. Wie zou er nu tweede worden??
Nadat Bert zich had omgekleed hoorde ik de trainer van Simikos zeggen dat zij 2e waren en VDP derde wegens minder goals gescoord.
Een minuut later hoorde ik echter het tegengestelde: men had een klein rekenfoutje gemaakt waaruit bleek dat VDP 2e eindigde en Simikos 3e. Teleurstelling alom bij Simikos (´t is dan ook niet leuk om te horen dat je wegens een stomme fout ineens derde eindigt).
Maar allez, eerste tornooi van´t jaar en als 2e geëindigd - ´t kan niet beter (op het weer na dan).
Wat is de aarde vuil Als dat niet zo was dan zouden bloemen nooit verwelken dan hoorde je iedere nacht een uil dan zie je alleen nog bloemen en bomen en water als kleurrijke spiegels en iedereen houdt van elkaar er is geen maar
maar dat is niet waar bloemen zullen ooit verwelken als treurige koningen en koninginnen maar dat is voor later nu kunnen we er nog iets moois van maken
De pupillen van voetbalploeg VDP Sport waar Bert bij zit is aan een nieuw jaar begonnen. En de eerste ploeg waar ze tegen moesten spelen was OLVE - een gevreesde ploeg want nog nooit van gewonnen.
Vandaag speelden ze tegen een mindere ploeg dan anders en de hoop was dan ook groot dat VDP ging winnen - voor de moraal zou dit al een fameuze opkikker zijn en hoe kan je beter het jaar beginnen dan met een gewonnen wedstrijd.
En winnen deden ze:
6 - 1
Zelfs ondanks 6 Beaufort wind waardoor de keeper na het uittrappen van zijn bal die soms gewoon zag terugwaaien...
Wekelijks sta ik langs de zijlijn - in de kantine - terug aan de zijlijn om de perikelen van deze bende jonge honden op beeld vast te leggen. Soms zijn de matchen zo spannend dat ik vergeet dat er ook foto´s moeten genomen worden, maar steevast ga ik naar huis zonder stem: schor gebruld om aan te moedigen...
Sinds zondag is Bert op chiro kamp in Herselt. Maureen wou niet meer mee - ze is uit de chiro gestapt en start vanaf september in de circusschool van Fitopia.
Maar stil dat het hier nu is, ondanks dat Maureen en ik ongelooflijke viswijven zijn. En waar Bert het meest tegenop keek was het weer - vorig jaar was zijn veldbed en slaapzak natgeregend. Mooi weer hadden ze voorsteld - hah - kijk nu maar eens buiten, ´t is precies oktober. Aan de zee was zelfs 80 liter water naar beneden gedonderd op een uur tijd - heel de zee onder water :)
Zondag komt hij terug - om 16u30 land de chiro trein in Kontich Kazerne en komen ze stoetsgewijs naar de lokalen gewandeld waar wij ze opwachten.
Sint Montfort Ossmi 0 - 2
Olve1 Sint Montfort 3 - 0
Stabelino1 Sint Montfort 5 - 0
Zwaar verloren maar:
- ze speelden met 3 invallers
- ze speelden zonder reserve-spelers
- ze hadden zaterdag ook al een tornooi gespeeld (waar ze 3 van de 4 matchen gewonnen hadden)
Al bij al een leuke voormiddag en de spelers zelf liggen er absoluut niet van wakker.
Het komt er maar niet van - binnenkort zit Maureen al in ´t middelbaar en heb ik nog altijd geen carnavalstoet van hun school gezien. Nu ben ik ziek en mag ik niet buiten, de andere jaren kwam het werk er altijd tussen.
Dan Greetje maar op pad gestuurd met een fototoestel. Komt ze toch wel te laat om Bert te zien, de jongsten waren al vroeger vertrokken omdat het zo mooi weer was.
Volgend jaar nog eens proberen (de laatste keer, daarna zit Maureen op een andere school).
Nog altijd ziek (nog maar eens: virale ontsteking van de luchtwegen) maar ´t was vandaag dan eindelijk Bert´s eerste officiële voetbalmatch in competitie en daar MOEST ik bij zijn - desnoods in een ambulance.
Ze kregen de officiele VDP Sport tenue aan en gingen opwarmen. De tegenpartij (Cantincrode) was ook al bezig. De vaders begonnen zich een beetje ongerust te maken - dat waren kerels van minstens een jaar ouder en minstens een kop groter. Zelfs de meisjes die meespeelden konden onze mannen zonder moeite aan...
De voorspellingen waren niet uit de lucht: 7-0 voor hen - minstens! En zij waren maar met 7 en de ons met 11. Onze keeper woog evenveel als 1 dijbeen van de grootste tegenspeler.
De trainers beslisten dat één van onze spelertjes mee moest spelen met de tegenpartij, om het evenwicht (?!) toch een beetje te herstellen.
En daar begonnen ze. Ondanks alle verwachtingen speelde VDP ongelooflijk goed - heel gedreven, heel gemotiveerd en met een spirit van hier tot in Mortsel. De tegenpartij had dit duidelijk niet verwacht - VDP is een zware kluif.
Uiteindelijke score: 0-2 voor VDP. Een nederlaag maar ze mochten met fierheid het terrein verlaten. ´t Was een goeie match - wat zeg ik? Ik heb verdomme mijn kapotte keel nog meer naar de verdoemenis staan roepen - zo´n goei match.
Vanaf nu vindt u mij elke zaterdag, bij weer en wind, langs de zijlijn. Als VDP supporter, als harde kern. Direkt een ratel en zo´n toeter gaan kopen, en een sjaal voor uit mijn vensterkes van de auto te hangen als we op verplaatsing spelen!
Eindelijk de resultaten van de bloed- en zweetproeven van Bertje gekregen. Waar ze vreesden voor Muco, bleek deze vrees gelukkig ongegrond.
Maar hij blijkt wel meer allergisch te reageren op een aantal stoffen dan voorheen gedacht. Beesten met haar o.a., gelukkig is Bertje zijn lievelingsdier een kip,
"- omdat die zo´n lekkere eitjes leggen", zegt hij als je vraagt waarom.
Terwijl hij eigenlijk helemaal niet graag eieren eet.
Onze poes mag blijven, maar mocht hij zijn geest geven (de achtste?) dan mag enkel nog onbehaard gebeeste onze casa betreden. Slangen, walvissen, kiekens en meer van dat soort volgens de kinderen.
Toch een serieus pak van ons hart!
En hij mag terug beginnen voetballen - straks al eens bellen naar zijn trainer!
Eerst valt het verdict dat hij allergisch is aan alle mogelijke huismijtachtige dinges, dan loopt hij een impetigo bacterie-achtig ding op ergens in de Ardennen.
Bovenop de allergie blijkt nog wat astma te zitten, en als dat zijn afweersysteem niet al genoeg heeft ondermijnd, komt er nog een longontsteking boven op.
Zomaar, out of the blue, komt dat virus langs en besluit in Bertje zijn longen te kameren. Bed & breakfast!
Zonder uitnodiging...
Verdraagzaamheid oké maar dit gaat me wat te ver.
En dan moet die kleine kerel natuurlijk nog een hoop testen tegemoet, bloed- en zweettesten, x-rays en wat nog meer en ergens, ergens valt daar dan ineens het woord mucoviscidose...
Als een hamer.
Volgende week weten we meer, ondertussen heeft hij 3 verschillende soorten antibiotica dat hij moet binnenkrijgen en moet zijn lijveken al die vreemdelingen te lijf gaan.
Om kwart voor vijf kwam de chiro stoet aan aan de lokalen, zoals gewoonlijk liepen Maureen en Bert helemaal achtereaan. Kwestie van ons extra in spanning te houden. Toen de eerste kleintjes aankwamen zag je hier en daar een moeder in tranen uitbarsten (hopelijk van geluk).
Maureen s.t.r.a.a.l.d.e, van ver zagen we haar glimlach al. Haar taterwaterval begon direkt - dat hebben we écht gemist.
Bert liep helemaal achteraan - helemaal uitgeteld - zoals al de jongsten (en een hoop ouderen ook, trouwens). Ik ben ´m tegemoet gegaan en zag een vermoeide, blije glimlach toen hij mij zag. Blij dat hij terug thuis was. Met vuile onderbroeken en één schoen kwijt, de trui van iemand anders en 1 (één) paar vieze sokken - hij wist niet dat hij ook nog andere propere sokken bij had :)
Gisteren hebben we Bertje naar zijn chiro kamp gebracht. Grote zus Maureen was er al van maandag (zij waren met de trein vertrokken - de jongsten werden met de auto gebracht).
Ondanks de perfekte routebeschrijving hebben we toch ergens een afspraak gemist en zijn we op eigen houtje de kampplaats moeten gaan zoeken. Grappig dat meer dan 100 chiro leden met een 20tal tenten, kookmoeders, latrines en weet ik veel meer onopgemerkt een dorp van zo´n 3000 inwoners kunnen inpalmen zonder dat er ook maar een levende ziel van iets weet. Zoeken op eigen houtje dus.
De afspraak was dat alle kinderen die er al waren die dag op tocht zouden zijn zodat ze hun ouders niet zouden zien. Een goed idee volgens mij, niet alle kinderen hebben een jongere broer of zus die gebracht ging worden, dus enkelen zouden hun ouders (en broer/zus) zien, de anderen niet. Door ons gezoek doorheen het dorp en omgeving hebben we ons Maureentje met haar groep 4 (jawel, vier) keer gepasseerd op minder dan 5 meter (wel met de auto) zonder dat ze ons gezien heeft.
Uiteindelijk hebben we het kamp 5 minuten vroeger gevonden dan de karavaan die ergens onderweg hadden afgesproken. Alles uitladen, naar de juiste tent brengen en veldbedden opstellen. Daarna mochten de ouders met kinderen en leiding samen eten en werd de afwas, jawel, door de bezoekende ouders gedaan. ´t Zijn geen dommeriken daar bij de chiro.
Afscheid kon niet snel genoeg gaan. Bert wou spelen en knuffelen ter afscheid hoort daar niet bij. Als 2 geslagen honden zijn we dan maar het terrein afgedropen...
Onze eerste vrije namiddag hebben we in de buurt doorgebracht: Rochefort bezocht, ene gaan drinken in Han s/Lesse en daar ook een wandeling gemaakt naar de oude grot van Eprave. Onderweg nog 3x een groep chiro mannen tegen gekomen, maar zij hebben ons niet herkend.
´s Avonds afgezakt naar Luik, nadat op de radio gezegd werd dat de volledige E411 was afgesloten wegens alweer een gekantelde kamion. Daar hebben we op de Groenplaats (place verte) iets gegeten en werden we bediend door een jongere, blonde identieke tweelingsbroer van Will Tura (gewoon bangelijke gelijkenis).
10 jaar geleden geboren in het Sint Augustinus in Wilrijk na maar 42
uur weeën. Al een geluk dat het zolang heeft geduurd of ze was op 1
april geboren.
Gisteren een 7tal giecheltrutten van dezelfde leeftijd op bezoek
gehad voor een binnen-buiten knutselfeest met hapjes en drankjes. Al
een geluk dat de zon er door kwam en dat heel de kudde naar buiten kon.
Alleen hadden we niet gezien dat die korte plensbui onze gazon had
omgetoverd tot een klein moeras met natte voeten tot gevolg.
Toch dolle pret!
Foto’s mag ik om deontologische redenen niet tonen - ‘k heb geen toestemming gevraagd aan de ouders. Maar toch één sfeerbeeld:
Met een 11 meter
lange koersbaan voor Bert en nog een Action Man met een brullend
tijgerbeest (waar ons kat bang van is, zo levensecht) en boeken en
strips en puzzles en spellekes voor Maureen en niknakskes en spekulaze
venten en chocolatte centen en mandarinnekes: een hele living vol.
En ik en Greetje? Snipverkouden, snotvalling zoals ze hier zeggen. Ha, dank u Sinterklaas!
[Update 5 december] en dan nog Sinterklaas op bezoek bij de Chiro
(zakken vol snoep) en ´t feest van ´t werk waar nog kado´s uit de lucht
vielen: Lego ridders, steppen, boeken, spellekes en: nog méér snoep.
Maureen is er door gebeten, door de microbe, die van de fotografie. Met
haar spaarcentjes heeft ze een ongelooflijk gesofistikeerd fototoestel
gekocht in den Blokker. Van toch wel 14€. En ze kreeg er nog een USB
kabeltje, een hoesje en een volledige CDRom bij.
Voor Bertje een grote
stap, hij verlaat zijn ouwe, vertrouwde kleuterschool en stapt 10 meter
verder het eerste studiejaar binnen. Ik ben benieuwd en waarschijnlijk
zenuwachtiger dan hij.
Maureen verlaat haar gebouw en moet 1
huisnummer verder naar het vierde leerjaar. Zij behoort nu tot de grote
school, het Sint-Montfort is immers opgedeeld in 2 gebouwen:
kleuterschool + 1ste, 2de en 3de leerjaar en in het andere gebouw zit
het 4de, 5de en 6de leerjaar.
Boekentassen staan al klaar in de
gang, Greetje en de kinderen hebben al het kakelverse schoolgerief al
weken geleden gaan kopen.
In ons land zijn kinderen van acht jaar die lijden aan
anorexia (magerzucht) geen uitzondering meer. Dat blijkt uit een
rondvraag bij de Vlaamse eetklinieken en wordt bevestigd door
psycholoog Johan Vanderlinden, auteur van het boek ‘Anorexia nervosa
overwinnen in 13 stappen’.
Dat sommige kinderen bewust bezig zijn met wat ze eten, daar was ik al
langer achter. Dat pubers en tieners zich een verkeerd beeld ingeprent
krijgen van wat het schoonheidsideaal zou zijn, weten we ook al maar
dat achtjarigen aan anorexia kunnen lijden???
Maureen (8) is ook bewust bezig met wat ze eet, er schuilt een kleine
vegetariër in haar (terwijl ik een rasechte carnivoor ben). Nu maar
hopen dat ze hier van gespaard blijft. Gelukkig heeft ze gewoonlijk een
gezonde honger.
Hoera
Deze morgen is Maureen vertrokken op Papaka (Paas Patrouille Kamp).
Gepakt en gezakt en voorzien van 2 slaapzakken, een extra fleece deken,
12 dikke truien en ditto ondergoed. Want die 
Gisteren in de ijskou het eerste tornooi bijgewoond (had ik al gezegd dat het ijskou was??). Donkere luchten voorspelden niet veel goeds en af en toe viel er, buiten een plensbui, ook nog wat wit ijsprut uit den hemel. Kortom ideale omstandigheden voor een hele middag te vertoeven.
De pupillen van voetbalploeg 
