Archive : feb 2009

 Carnaval

Gisteren had de minister van financiën het lumineus idee om eens naar de carnavalstoet in Tienen te gaan kijken. Waarom Tienen en niet Aalst of een andere bruisende carnavalsstad? Geen idee, maar kort na de middag zakten we af naar het verre Vlaams Brabant.

Mijn eerste échte carnavalstoet en we gingen Bert en Maureen eens kennis laten maken met de rijke traditie die wij Vlamingen kennen qua feesten en plezier maken.

Wat een afgang, nooit zo´n in en intriest spektakel meegemaakt als dit. Een lusteloze stoet verklede mensen trok ons voorbij op praalwagens uit de jaren stillekes voortgetrokken door giftige walmen uitbrakende voertuigen en begeleidt van een paar honderd decibel van de aller- allerslechtste muziek dat ik ooit gehoord heb. Na de derde praalwagen had Bert al hoofdpijn, bij wagen 4 kreeg ik braakneigingen maar zaten we al vast tussen hordes graaiende mensen.

Graaiende mensen die met gretige ogen en zakken van denaldi klaar stonden om alles uit elkaars handen te sleuren wat uit de praalwagens werd gegooid. En ´t was de moeite: schuursponsjes, papieren zakdoekjes, lege stylo´s. Kortom, alles wat je op een doordeweekse dag in denaldi ook kan gaan kopen.
Geen snoep? Geen speelgoed voor de allerkleinsten? Toch wel, snoepjes die al voorgekauwd leken te zijn en plastieke ballekes die ze in binnenspeeltuinen gebruiken om het ballenbad mee te vullen - die dan vlak voor  de ogen van de graaiende kleuters onder de praalwagens rolden, lekker veilig.

Kortom, ´k heb het gezien en ik hou het voor gezien de komende decennia. Laat carnaval maar rustig aan mij voorbij gaan. Misschien ben ik als Antwerpenaar traditieloos op dit punt en heb ik niet de juiste genen om hiervan te kunnen genieten - dat kan. ´t Zal mij worst wezen...

 Mop

Wat is de eerste mop die je gehoord hebt?

De mijne gaat als volgt en werd verteld op de speelplaats van het Sint Edmonduscollege in Antwerpen (eerste leerjaar):

Er waren eens twee cowboys en den ene cowboy schiet den andere cowboy zijn oog uit. Zegt dien andere: "Als ge da nog ene keer doe, dan bezien ik u nooit meer".

Beste mop ooit!

 Slaapproblemen

 Zelf reparerende carroserie

Een paar dagen geleden heb ik, onhandig zijnd, mijn hand nog eens fameus opengehaald. Een wondje van een paar vierkante millimeter groot en een halve millimeter diep. Niks om u zorgen over te maken, mijn hand functioneert nog altijd even slecht als voordien.
Maar het zette me wel aan het denken: hoe ongelooflijk efficiënt het menselijk lichaam werkt. Je giet er een paar tassen koffie in, steekt er een paar boterhammen bij en voor je het weet groeit dat wondje weer mooi dicht. Met het zelfde uiterlijk en dezelfde eigenschappen als voordien - als de wonde niet te groot is uiteraard, er zijn grenzen.
Trek nu even de lijn door naar die blinkende carroserie die ze rond je voertuig hebben opgetrokken. Waarom kan die niet hetzelfde doen? Je giet er wat diesel of benzine in, en je wagen herstelt de kleine wondjes zelf. Gedaan met de krassen en steeninslagen! Kortom, ik broed op een materiaal dat helende eigenschappen heeft en die kan onttrekken uit eender welk ander materiaal.
Kan ik hier een patent opnemen?

 Vroegste herinnering

Ooit heb ik eens ergens gelezen dat je geen herinneringen hebt van voor je derde levensjaar. En dat kan in mijn geval wel kloppen. Mijn eerste herinnering is als volgt:

Moeder W brengt me voor de eerste keer naar de kleuterklas en zet me braaf in de hal van het schooltje af. Zonder omkijken wandelt ze huiswaarts - ze kon het niet aanzien om me zo helegans alleen te zien staan tussen al die vreemde kinderen. Kleine W ziet het niet zitten en spurt de poort uit zo snel hij kan, achter moeder W aan die verdwijnt aan de horizon. Plots hoort hij gedonder achter zich, een zwaar ritmisch geroffel... Juffrouw E. heeft me zien vluchten en boldert met haar 150 kg achter me aan. Zonder ook maar te vertragen klauwt ze me in volle ren vast en klemt ze me onder haar arm. Met mijn kleutersmoeltje tegen een gigantische borst geklemd word ik terug de school ingedragen.

Nooit geen trauma aan overgehouden...

 Ground control to major Tom

Lang geleden dat ik moeder aarde nog eens van héél dichtbij bezien had, maar deze ochtend mocht ik ze nog eens omarmen. Lees: ik ben zwaar tegen de vlakte gegaan.
Specifieke omstandigheden zijn mij nog onduidelijk - dat zal CSI Lint moeten onderzoeken maar het feit is dat ik om een uur of vijf achter een zieke Bert spurtte, daarbij ben uitgeschoven op iets onvindbaar en links en rechts alle hoeken van een deuropening heb gevoeld.
Op het laatste moment zag ik de grond exponentieel sneller naar mijn aangezicht toekomen en flitste er door mijn hoofd dat ik mijn bril nog op had (jaja, Werner brilt des ochtends en des avonds - daar tussenin contactlenst hij). Een bril die de smak heeft opgevangen en tegen mijn oogkas werd aangedrukt. Het glas heeft het niet begeven - ik kreeg al visioenen van splinters glas die langs mijn oog mijn hersens binnen getorpedeerd werden, dit alles in een fractie van een seconde voor de impact zelve.
Kortom, ik hoop dat het CSI team van die knappe 3D animaties kan voorleggen waarin mijn val minutieus gereconstrueerd wordt, want ik snap niet hoe mijn linkerhiel open ligt (tiens, bloed op de grond??), mijn rechterheup bont en blauw ziet, mijn linkerpols over een lengte van 10 cm knalrood ziet en mijn rechter oogkas pijn doet. Waarschijnlijk schuilt er in mij dan toch een ongelooflijk lenig mensch.
Als u mij dus vreemd ziet gaan, is dat niet omdat ik een minnares heb, maar omdat mijn lijf bont en blauw ziet...